Bu ülkede yoksulluk artık sadece cüzdanlarda değil, zihinlerde ve kalplerde büyüyor.

Pazara çıkanın filesi hafif, eve dönenin omuzları ağır. Ama asıl ağırlık, insanların geleceğe dair kurduğu hayallerin birer birer sönmesiyle hissediliyor.

Halk ekonomik olarak bunaldı. Bu artık tartışma konusu bile değil. Asıl konuşulması gereken, bu bunalmanın insanlarda yarattığı ruh hâli. Çünkü yoksullukla mücadele edilebilir, krizler aşılabilir; ama umudunu kaybeden bir toplum, sessizce çürümeye başlar.

Bugün sokakta karşılaştığınız insanların yüzüne dikkatle bakın. Öfke yok, isyan yok… Daha kötüsü var: Hissizlik. Tepkisizlik. “Böyle gelmiş, böyle gider” cümlesine sığınmış bir kabulleniş. İnsanlar artık düzelme hayali kurmuyor. Hayal kurmayan insan ise sadece nefes alır, yaşamaz.

Umudun kaybı, iktidarların en sevdiği sessiz krizdir. Çünkü umutsuz insan soru sormaz. Hesap sormaz. Değişim istemez. Yarın için talepte bulunmaz.

Sadece bugünü kurtarmaya çalışır; o da mümkünse.
Oysa tarih bize şunu defalarca gösterdi: Toplumları ayağa kaldıran şey bolluk değil, umuttur. Geleceğe dair bir ihtimaldir. “Daha iyisi mümkün” cümlesine olan inançtır. Bu inanç kaybolduğunda, insanlar yoksulluğu değil kaderi konuşmaya başlar.

Bugün en büyük tehlike açlık ya da işsizlik değildir. En büyük tehlike, insanların çocukları için bile daha iyi bir yarın hayal edememesidir. Çünkü hayal bitince mücadele de biter. Mücadele bitince her şey mümkün hâle gelir.

Bu yüzden mesele sadece ekonomi değildir. Mesele, bir ülkenin ruhudur. Ve bir toplum, ruhunu kaybettiğinde; rakamlar düzelmiş gibi görünse bile, aslında her şey çoktan kaybedilmiştir.

Umudu kaybetmek en büyük yoksulluktur.
Ve bu yoksulluk, hiçbir maaş artışıyla telafi edilemez.